De klok tikt
verder als een tijdbom,
zonder ergens
rekening mee te houden.

En de angst slaat toe als
een haai op zijn prooi.

De tijd loopt
langzaam door het leven,
maar snel
gaat alles voorbij.

En de onzekerheid duikt op als
een noodstop van een trein.

En de hoop verdwijnt als
vleermuizen in het licht.

De liefde gaat
mij voorbij terwijl
ik wanhopig
blijf wachten.

Veerle, 8 januari 2009

een rode waas
gevolgd door een waterval
van tranen
die blijven stromen

gedachten
vullen mijn hoofd met
wat ik wil
en wat jij wil.

maar de pijl gaat voor het kruis

een lach die
voor jou zo echt lijkt.
Geeft jou het idee dat
alles hetzelfde is.

en een stem
in mijn hoofd die
blijft vertellen dat
het zo niet gaat.

maar de pijl gaat voor het kruis

en ik verstop
mezelf, bedek mezelf,
bescherm mezelf.
Omdat jij het wil.

Niet meer
Nu gaat het kruis voor de pijl

En een traan van
een onbewust afscheid.
Een bewuste keuze,
maar niet van mij

Veerle, 22 december 2008.

Een moeilijke
gedachtengang die
niemand echt begrijpt
of begrijpen kan.

Een zinloze
opmerking zonder
doel of betekenis
gewoon, zomaar.

Een lege
reactie op een
gebeurtenis die
voor mij wel belangrijk is.

Een muur
die je rondom jezelf
optrekt tegen iedereen
die te dicht in de buurt komt

Geen vraag
of spontaniteit
geen woord,
tenzij vanuit mij.

Geen reactie.
Geen opmerking.
Geen enkele
gedeelde gedachte.

Helemaal niks,
tot je weer
iets hebt waar je
naar toe kunt leven.

Veerle, 14 december 2008

In mijn ring,
zie ik al dagen
een weerspiegeling
van hoe het zou kunnen zijn.

In mijn hoofd,
speel ik af hoe
jij naar me toe loopt
en me zacht en teder kust.

In de werkelijkheid,
droom ik
over iets wat er
nooit zal zijn.

In dit leven,
ben ik te onzeker
om te hopen dat er
iets in jou,
iets voelt voor mij.

Veerle, 12 december 2008

Zolang samen,
zolang gelukkig met elkaar.
Van het ene op het andere moment
stort het in elkaar.

Een nachtmerrie,
een ondraaglijk groot verlies.
Zonder afscheid, zonder groet
verdwenen in de diepe zwarte leegte.

Van het ene
op het andere moment
veranderd de wereld,
op een manier zoals je nooit hebt gewild.

Van het ene
op het andere moment
verdwijnt de zekerheid,
van je eigen rots in de branding.

Na zoveel lange jaren
verdwijn je de leegte in,
Om nooit meer
naar ons terug te keren.

Veerle, 17 november 2008

Drijvend op een grijze wolk
val ik keer op keer
naar beneden
onzeker als ik ben.

Op een roze wolk aangeland
zak ik er simpelweg doorheen.
Ik val naar beneden,
als een regenbui, samen met mijn onzekerheid.

En ik word weer opgevangen
op een nieuwe grijze wolk.
En het proces herhaalt zich
keer op keer.

Maar ik blijf vallen,
door die roze wolk heen zakken.
Terwijl ik hoop dat de onzekerheid weg is,
dat ik dit keer sterker ben.

En nu opnieuw,
m’n grijze wolk lijkt te verdwijnen.
De roze wolk komt weer in zicht
en nog steeds ben ik onzeker

Maar ik wil het niet.
Ik wil blijven op die roze wolk,
en jou laten voorkomen,
dat ik wederom van die wolk afglijd.

Veerle, 12 november 2008

Langs donkere paden,
lange, eenzame dagen,
vol onzekerheid en verdriet.
Ik geloofde niet dat het leven mooi kon zijn.

Maar een nieuwe zonnestraal bescheen mijn leven,
gaf mij hier een nieuwe kans.
In de ban van mijn eigen geluk
werd verdriet verbannen naar het verleden.

Met de nacht achter me gelaten,
stap ik in het nieuwe licht.
Zonder angst, volledig alleen
is er een nieuwe dag begonnen

Als in een droom gestart,
zonder leegte, zonder oneffenheden
Loopt het leven op de juiste manier.
Zoals het bedoeld is.

Veerle, 4 november 2008